Pechvogels

Hèhè… het EK zit er op. Geen gezeur meer over Robin of Klaas, geen discussies over doellijntechnologie en geen volkshysterie waar de media gretig hun komkommerperiode mee vullen. Kunnen we eindelijk weer over belangrijke zaken nadenken. Een mondiale crisis, om maar wat te noemen.

Waar ik echter het meest blij mee ben, is dat ik niet langer naar al die inspiratieloze inhakers van al die bandwagon-bedrijven hoef te kijken. Wie toevallig een streepje oranje in zijn logo heeft blijkt opeens zelfverklaard sponsor van Oranje sinds de introductie van de kleurentelevisie. Een inhaker heeft geen succesformule, slechts de illusie dat het gouden bergen oplevert voor het imago (en de omzet) van een bedrijf. Scoren willen ze, nog liever dan Van Persie en Huntelaar bij elkaar. En dus zien we hoe sport verbroedert in een PvdA-achtig spotje van ING inclusief EK-hit van volkszanger Froger, drinkt Wesley Sneijder voor het eerst van zijn leven Lipton Ice Tea en acteren ‘onze jongens’ dat ze het leuk vinden om met plastic kinderspeelgoed van C1000 op hun hoofd rond te lopen. Daar hoef je bij Christiano Ronaldo niet mee aan te komen.

Eerdere oranjekanonnen als AH en Heineken richtten zich dit jaar vooral op hun eigen fanbase, door acties te organiseren die via hun eigen Facebook-pagina liepen. Albert Heijn met een EK-poule tussen mannen aan de ene en Chief Groceries Officers aan de andere kant, Heineken met de actie ‘Rugnummers’ waarbij je een kek Oranjeshirt kreeg met je eigen unieke nummer. Op de borst. Overigens blijft de inhaakhype niet beperkt tot oranjegekte. Zo heb ik de Spaanse keeper Iker Casillas, onder contract bij miljonairsclub Real Madrid, met droge ogen een Hyundai zien aanprijzen. Voetbal is een spel van 2 keer 3 kwartier, en aan het eind wint de commercie.

Behalve dat een ‘inhaker’ inhaakt op een actuele gebeurtenis, zou deze in mijn ogen ook geloofwaardig en relevant voor het merk moeten zijn. Want met geld kun je op elk moment een BN’er voor je kar spannen of iemand een irritant in-je-hoofd-blijven-zittend liedje laten componeren. Hoe het ook kan bewijst Škoda in haar nieuwe commercial, waarmee ze haar sponsorschap van de Tour de France te gelde maakt. Niet door tourwinnaar Cadel Evans lachend uit het nieuwste model te laten stappen, maar door te laten zien wat een ploegleiderswagen zoal te verduren krijgen tijdens een editie van de Tour de France.

Eindelijk een autocommercial zonder opgepoetste bolide die op klassieke muziek door de Toscaanse heuvels zoeft, maar waarin een merk het aandurft om haar eigen product in de slachtofferrol te duwen. Met als beklijvende boodschap: zo’n Škoda kan wel tegen een stootje.

Met de multinationals die teleurgesteld zijn over de vroege uitschakeling van Oranje hoeven we trouwens geen medelijden te hebben: eind juli beginnen de Olympische Spelen in Londen. Benieuwd hoeveel bedrijven er opeens Olympische sporters in dienst blijken te hebben.

 

PS

Mocht je denken: lekker makkelijk, schreeuwen vanaf de zijlijn. Dan klopt dat.

Spread the words

1 Comment

Filed under Reclame

Social media en het kind in onszelf

Goed gedaan, Abraham

Wie van jullie speelt er nog wel eens verstoppertje? Of gaat op zoek naar een schat? En dan bedoel ik niet met eventuele kinderen, maar als volwassenen onder elkaar. Eerlijk zeggen. Waarschijnlijk zit niemand van jullie nu achter zijn beeldscherm met opgestoken vinger. En toch weet ik dat velen van jullie je regelmatig bezighouden met dit ‘kinderachtige’ vertier. Continue reading

Spread the words

1 Comment

Filed under Media

Column NL30: Geen ID

Het begint al bij de foto. Kon je vroeger nog vertrouwen op een overenthousiaste schoolfotograaf, tegenwoordig ben je aangewezen op een tochtige bouwkeet vlak voor het gemeentehuis. En prodentsmile of perfecte haardag ten spijt; die foto moet voldoen aan de eisen in bijlage L van de paspoortuitvoeringsregelingen, oftewel de Fotomatrix Model 2007. Dus sta ik twee minuten en negen euro later met vier identieke afbeeldingen van een nors kijkende man met flaporen in mijn handen.

Stap twee is het voorportaal van de hel, de hal. Een olijk duo, think Waldorf & Statler on Prozac, zit achter een elektronische bingomachine en geeft elke bezoeker een kaartje met daarop een mysterieuze combinatie van een letter en een cijfer. Een kaartje dat ik in ontvangst neem alsof het levenslang toegang tot Lowlands verschaft.

Vanaf dat moment begint wat ik noem ‘Het Grote Wachten’. Wie geluk heeft bemachtigt een plaatsje op gietijzeren varianten van de Rietveld stoel, die niet zonder reden hufterproof zijn gemaakt. Staand dood ik de tijd door de populatie gemeentehuisbezoekers te classificeren. Ikzelf behoor tot de grootste groep, die van de gestrande reizigers. Dan zijn er nog de gelukzalig glimlachende vrouwen, die net getrouwd zijn. De onderuitgezakte mannen met baarden van vijf dagen zijn niet hun echtgenoten, maar pasgeboren vaders die hun kind komen aangeven. Tot slot zijn er de langzaam slenterende senioren met een lege blik en een vol koffiebekertje in de hand. Zij werken in het gemeentehuis.

Terwijl twaalf verschillende monitoren zonder enige logica steeds naar een andere cijferlettercombinatie switchen, breekt het zweet me opeens uit. Als een moderne variant op de Macarena gaan mijn handen in sneltreinvaart al mijn zakken langs. De monotone ‘PLING’ die net als muziek in mijn oren klonk verandert in de filmmuziek van Jaws als ik zie dat C18, MIJN C18, aan de beurt is. Vertwijfeld stap ik op de balie af, waar een vriendelijk meisje van begin twintig zonder vragen mijn gegevens in de computer zet. Opgelucht fiets ik even later naar huis, nog niet beseffend dat ik over twee weken mijn nieuwe ID mag ophalen.

Spread the words

Leave a Comment

Filed under Column, NL30

Column NL30: Angstzweet

“Gaan we weer een keer naar de sauna?” had mijn vriendin gevraagd. Dat ‘weer’ sloeg op onze eerdere bezoekjes aan Den Hommel, een kleine zweetkeet bij ons in de buurt die recht onder de balkons van een seniorenflat was gesitueerd. Den Hommel verdween en heel even geloofde ik dat ik de vraag naar quality time weer gewoon met leuke restaurantjes kon beantwoorden. Totdat aan de Maarsseveense Plassen een mega-healthy-wellness-resort haar deuren opende. SpaSereen heette het, en de website beloofde zoveel ontspanning dat ik halverwege de homepage al in slaap viel.

Voor wie nog nooit met de billen bloot is gegaan: een sauna kun je het beste vergelijken met een stiltecoupé in de trein op een snikhete zomerdag. Maar dan zonder kleren. En stil. En ervaringsdeskundige of niet; het blijft wennen om je adamskostuum naar de stomerij te brengen. Wat in het dagelijks leven zo ongeveer het ergste is wat je kan overkomen, is vijf meter verderop de normaalste zaak van de wereld. We zijn naakt. En doen net alsof dat niet zo is. Maar laat me je uit de droom helpen: iedereen kijkt in de sauna. Mannen naar vrouwen, vrouwen naar mannen.

De afgunstige ogen in de richting van vrouwen wiens borsten nog boven de elleboog hangen van vrouwen bij wie dat niet het geval is. De balende blik van mannen naar andere mannen die nog wel een strakke kont en nog geen buikje hebben. De innerlijke walging terwijl glimlachend de glazen deur wordt openhouden voor de vrouw van 120 kilo met het vleesschort. De verbleekte tribaltattoo’s en piercings op precaire plaatsen. Alsof je naar de AnyBody-rubriek in de Viva zit te kijken, maar dan 100 pagina’s achter elkaar. Ik heb die verplichte afkoelingsperiode ook nooit begrepen, want echt heet wordt het in de sauna nooit.

Qua vleeskeuring is een avondje stappen met je vriend(inn)en dan ook niets vergeleken met een saunabezoek, waar je edele edelen extra gewicht in de schaal leggen. Of niet. Denk daar even aan, de eerstvolgende keer dat je je blote rug tegen het Scandinavisch hardhout drukt.

Spread the words

Leave a Comment

Filed under Column, NL30

Column: Geweldige lijder

Wat moet een 28-jarige jongen met een kernwapen? Die vraag kwam in me op toen ik hoorde hoe oud de zoon en opvolger van Kim Jung-il was. Tot dan toe dacht ik dat zijn jeugdige voorkomen slechts het gevolg was van een ongelukkig gekozen haardracht. Alsof Kim Junior stiekem een voetbalwedstrijd met David Beckham had gezien en zijn televisieloze kapper had willen uitleggen wat een faux mohawk was. Continue reading

Spread the words

1 Comment

Filed under Column

Column NL30: 2011

Vandaag de dag ben je ergens voor.

Zo niet, dan ben je tegen.

Wie een genuanceerde mening heeft, heeft geen mening.

Wie zijn mening scherp formuleert, polariseert.

Neem je het op voor Wilders, dan ben je een racist.

Neem je het op voor de moslims, een cultuurrelativist.

Knoop je een praatje aan in de trein, dan word je genegeerd.

Deel je op internet je gedachten met wildvreemden, dan ben je sociaal.

IJdelheid is allang geen zonde meer, eerder een deugd.

Privacy is daarentegen een vies woord.

Wie het aandurfde zijn geld te beleggen, raakte het kwijt.

Wie zo voordelig mogelijk wilde sparen ook.

Voor het behoud van cultuur wordt een mars gelopen,

want we betalen liever miljoenen om 130 te kunnen rijden.

In de Arabische lente werd geprotesteerd voor democratie.

In de Nederlandse herfst omdat we 3 dagen niet konden pingen.

De EHEC zorgde deze zomer voor het komkommernieuws,

en er zit nog steeds geen schot in de snelwegschutterzaak.

Wil je bijkomen van een jaar lang geld verdienen, dan ga je kamperen.

Vind je dat hele geld verdienen maar niks, dan zet je een tentje op.

Lig je op je rug op een bankje in het park, dan ben je een zwerver.

Lig je plat op je buik, dan doet de hele wereld je na.

The voice of Holland is waarschijnlijk een Brit of Amerikaan.

Maar is je naam Mauro, dan moet je gaan.

FC Utrecht droomt nog steeds van het linkerrijtje,

bij Ajax kijken ze dit seizoen vooral naar de rechter.

Mediteren kun je tegenwoordig online leren,

want we willen allemaal onthaasten – en het liefst zo snel mogelijk.

In het centrum van Utrecht is een 31-jarige, verwarde man gesignaleerd. Haal niet in, blijf rechts rijden (of links), en probeer hem met argumenten op andere gedachten te brengen.

Spread the words

Leave a Comment

Filed under Column, NL30

Column NL30: Eerlijk avondje

Ergens half oktober viel hij weer op de mat. Iets waar ik vroeger dagenlang naar uitkeek en vervolgens dagenlang inkeek, bladzijden van omvouwde en kruisjes in zette, verdwijnt tegenwoordig ongezien tussen de oude kranten. Op het telefoonboek na is de jaarlijkse kinderlokker van Intertoys de grootste papierverspilling die er bestaat. Geloven doe ik al 25 jaar niet meer, sinds de dag dat mijn beste vriendje triomfantelijk vertelde dat HIJ niet bestond. Er volgde een knuistgevecht, maar die boosheid was niets vergeleken bij wat ik voelde toen mijn moeder bij thuiskomst het bedrog, zonder enige schaamte, bevestigde. Inmiddels ben ik behalve zoon ook vader en begin ik te twijfelen aan die hele poppenkast. We leren onze kinderen dat eerlijk het langst duurt en vertellen ze ondertussen jarenlang een leugen.

Onlangs werd bekend dat Bram van der Vlugt zich niet langer in het Sinterklaaspak laat naaien. En zelfs Amerigo heeft na 22 jaar zo’n schurfthekel aan zijn rol gekregen dat hij weigert nog één stap te zetten. Een duidelijker signaal kan ik niet bedenken. Laten we Sinterklaas dit jaar gewoon de zak geven. Valt economisch goed te verantwoorden. Of, geloofwaardiger gezien zijn leeftijd, we vertellen dat hij is overleden. Rustig heengegaan in zijn slaap, of voor mijn part gestikt in zijn baard toen hij de factuur van Bol.com onder ogen kreeg.

Stel je eens voor: geen jaarlijks terugkerende discussies meer over een blanke baas en zijn gekleurde knechten. Geen inspiratieloze pubers die zitten te denken wat ze suffe schoonvaders moeten schenken. Niet langer de avond van tevoren met tegenzin een vormloze surprise in elkaar papier-machéën. Geen geforceerd gezellig dobbelspel met stelletjes die strijden om een seksspeeltje dat uiteindelijk ongebruikt in een la verdwijnt. Niet vijf keer heel de Selexyz door om in de rij te ontdekken dat al die honderden anderen ook de biografie van Steve Jobs cadeau doen. Geen Klaas. Geen Piet. Geen paard. Geen boot. En vooral: geen jeugdtrauma’s meer.

Spread the words

4 Comments

Filed under Column, NL30

Column NL30: Pas

Column NL30: Pas

Lieve Wordfeud,

Het is moeilijk de juiste woorden te vinden. Maar ik probeer het toch. Ik heb lang getwijfeld om je in mijn leven toe te laten, maar nadat mijn vrienden zoveel goede dingen over je vertelden besloot ik naar je op zoek te gaan. Hoewel ik eerder relaties via internet ben aangegaan – en daar zaten soms vreemde (boze) vogels tussen – heeft niemand zo mijn aandacht weten te trekken als jij. Ik geef toe: in het begin was ik verslaafd aan je. In bed, op de bank, aan tafel, op het werk… we deden het overal. Zelfs tijdens het autorijden keek ik voortdurend naar mijn rechterhand, hopend op een bericht van jou. Totdat ik in de gaten kreeg hoe jij werkelijk in elkaar zit.

Dat je atheïst bent (je zei dat JEZUS niet bestaat), is je goed recht. En dat je PONYS wel maar HYENAS of CAVIAS niet als volwaardige dieren ziet, vind ik hooguit merkwaardig. Maar dat je geen oog hebt voor mijn IQ of mijn zorgvuldig gespaarde WASBORDJE heeft me echt pijn gedaan. Soms lijkt het of je überhaupt geen waarde hecht aan wat ik zeg, terwijl op andere momenten elk woord twee keer zoveel impact lijkt te hebben.

De laatste tijd vond ik je ook veranderd. De CD van die DJ die ik je eerder gaf, hoefde je ineens niet meer. En wees eens eerlijk; hoe lang is het geleden dat je mij écht een lekkere beurt hebt gegeven? Volgens mij komt SEX gewoon niet in jouw woordenboek voor. Ik heb onze relatie altijd serieus genomen, maar krijg steeds vaker de indruk dat het voor jou niet meer dan een spelletje is. Er gaan zelfs geruchten dat je met meerdere mannen en vrouwen afspreekt, soms zelfs tegelijkertijd! Sorry, maar daar pas ik voor. Daarom laat ik via deze brief weten dat ik geen contact meer met je wil. Ik hoop dat je het begrijpt, en niet zoals altijd het laatste woord wil hebben. Leg je er maar gewoon bij neer.

Liefs,
Kroon1980

Spread the words

3 Comments

Filed under Column, NL30

Column NL30: CU later

 

Column NL30: CU later

We gaan ze nog missen. De asgrauwe marmeren tegels en opengewerkte plafonds waar de bedrading vervaarlijk uithangt. De verkopers die je ongevraagd besprenkelen met goedkope parfum of op dwingende toon een crème aansmeren. De meisjes die voordat je ‘nee’ hebt kunnen zeggen al een krultang in je haar hangen.

Toen Hoog Catharijne in 1973 werd gebouwd, waren er hevige protesten tegen dit kapitalistische prestigeproject. Maar weinigen zaten te wachten op 40.000 m2 winkelgenot dat eruit ziet als De Schreeuw van Munch tussen de Zonnebloemen van Van Gogh. Maar de gemeente zette door, en kosten nog moeite werden gespaard om het kleinste beetje sfeer vakkundig weg te werken.

Sindsdien is het winkelcentrum de verzamelplaats van bejaarden die, ook als het 25 graden is, op een overdekt terras tussen de plastic planten genieten van een kopje slappe koffie. En van Uteregse pubermeisjes die volledig opgedoft door de lange gangen paraderen alsof hun toekomst er vanaf hangt. Hoog Catharijne: de lelijkste catwalk van Nederland, en na 38 jaar al volledig afgeschreven.

Het ambitieuze plan CU2030, waarin een nieuw stationsgebied wordt gecombineerd met de terugkeer van water in de Catharijnesingel, juichte ik aanvankelijk dan ook toe. Totdat ik besefte: de jeugd van tegenwoordig is de vergrijzing van later. In 2030 ben ik 50, misschien heb ik dan ook wel behoefte aan appelgebak uit de vriezer. En jullie met mij. Maar in het moderne Nieuw Hoog Catharijne is geen plaats meer voor verveelde hangouderen.

Straks moeten wij voor zonsopgang (dus nog voordat we samenklonteren voor een dichte Aldi) ons gehaakte kleedje op een bankje langs de singel leggen, om de rest van de dag verzekerd te zijn van een schaduwrijk plekje. Ik krijg visioenen van volgevreten eenden die geen enkele moeite doen om het zoveelste toegeworpen stukje brood te bereiken. Fietspaden geblokkeerd door rollators, een Smakkelaarsveld vol geparkeerde scootmobielen. Tenzij we nu onze stem laten horen. Ik stel voor dat we elke zaterdag massaal gaan demonstreren voor het behoud van ons toekomstige toevluchtsoord. Hasta la Hoog Brabant siempre!

Spread the words

1 Comment

Filed under Column, NL30

Opiniestuk: Waarom geen progressief zorgstelsel?

Onderstaand opiniestuk is geplaatst in de Volkskrant en op vk.nl/opinie.

Continue reading

Spread the words

1 Comment

Filed under Opinie