Category Archives: NL30

Column NL30: Geen ID

Het begint al bij de foto. Kon je vroeger nog vertrouwen op een overenthousiaste schoolfotograaf, tegenwoordig ben je aangewezen op een tochtige bouwkeet vlak voor het gemeentehuis. En prodentsmile of perfecte haardag ten spijt; die foto moet voldoen aan de eisen in bijlage L van de paspoortuitvoeringsregelingen, oftewel de Fotomatrix Model 2007. Dus sta ik twee minuten en negen euro later met vier identieke afbeeldingen van een nors kijkende man met flaporen in mijn handen.

Stap twee is het voorportaal van de hel, de hal. Een olijk duo, think Waldorf & Statler on Prozac, zit achter een elektronische bingomachine en geeft elke bezoeker een kaartje met daarop een mysterieuze combinatie van een letter en een cijfer. Een kaartje dat ik in ontvangst neem alsof het levenslang toegang tot Lowlands verschaft.

Vanaf dat moment begint wat ik noem ‘Het Grote Wachten’. Wie geluk heeft bemachtigt een plaatsje op gietijzeren varianten van de Rietveld stoel, die niet zonder reden hufterproof zijn gemaakt. Staand dood ik de tijd door de populatie gemeentehuisbezoekers te classificeren. Ikzelf behoor tot de grootste groep, die van de gestrande reizigers. Dan zijn er nog de gelukzalig glimlachende vrouwen, die net getrouwd zijn. De onderuitgezakte mannen met baarden van vijf dagen zijn niet hun echtgenoten, maar pasgeboren vaders die hun kind komen aangeven. Tot slot zijn er de langzaam slenterende senioren met een lege blik en een vol koffiebekertje in de hand. Zij werken in het gemeentehuis.

Terwijl twaalf verschillende monitoren zonder enige logica steeds naar een andere cijferlettercombinatie switchen, breekt het zweet me opeens uit. Als een moderne variant op de Macarena gaan mijn handen in sneltreinvaart al mijn zakken langs. De monotone ‘PLING’ die net als muziek in mijn oren klonk verandert in de filmmuziek van Jaws als ik zie dat C18, MIJN C18, aan de beurt is. Vertwijfeld stap ik op de balie af, waar een vriendelijk meisje van begin twintig zonder vragen mijn gegevens in de computer zet. Opgelucht fiets ik even later naar huis, nog niet beseffend dat ik over twee weken mijn nieuwe ID mag ophalen.

Spread the words

Leave a Comment

Filed under Column, NL30

Column NL30: Angstzweet

“Gaan we weer een keer naar de sauna?” had mijn vriendin gevraagd. Dat ‘weer’ sloeg op onze eerdere bezoekjes aan Den Hommel, een kleine zweetkeet bij ons in de buurt die recht onder de balkons van een seniorenflat was gesitueerd. Den Hommel verdween en heel even geloofde ik dat ik de vraag naar quality time weer gewoon met leuke restaurantjes kon beantwoorden. Totdat aan de Maarsseveense Plassen een mega-healthy-wellness-resort haar deuren opende. SpaSereen heette het, en de website beloofde zoveel ontspanning dat ik halverwege de homepage al in slaap viel.

Voor wie nog nooit met de billen bloot is gegaan: een sauna kun je het beste vergelijken met een stiltecoupé in de trein op een snikhete zomerdag. Maar dan zonder kleren. En stil. En ervaringsdeskundige of niet; het blijft wennen om je adamskostuum naar de stomerij te brengen. Wat in het dagelijks leven zo ongeveer het ergste is wat je kan overkomen, is vijf meter verderop de normaalste zaak van de wereld. We zijn naakt. En doen net alsof dat niet zo is. Maar laat me je uit de droom helpen: iedereen kijkt in de sauna. Mannen naar vrouwen, vrouwen naar mannen.

De afgunstige ogen in de richting van vrouwen wiens borsten nog boven de elleboog hangen van vrouwen bij wie dat niet het geval is. De balende blik van mannen naar andere mannen die nog wel een strakke kont en nog geen buikje hebben. De innerlijke walging terwijl glimlachend de glazen deur wordt openhouden voor de vrouw van 120 kilo met het vleesschort. De verbleekte tribaltattoo’s en piercings op precaire plaatsen. Alsof je naar de AnyBody-rubriek in de Viva zit te kijken, maar dan 100 pagina’s achter elkaar. Ik heb die verplichte afkoelingsperiode ook nooit begrepen, want echt heet wordt het in de sauna nooit.

Qua vleeskeuring is een avondje stappen met je vriend(inn)en dan ook niets vergeleken met een saunabezoek, waar je edele edelen extra gewicht in de schaal leggen. Of niet. Denk daar even aan, de eerstvolgende keer dat je je blote rug tegen het Scandinavisch hardhout drukt.

Spread the words

Leave a Comment

Filed under Column, NL30

Column NL30: 2011

Vandaag de dag ben je ergens voor.

Zo niet, dan ben je tegen.

Wie een genuanceerde mening heeft, heeft geen mening.

Wie zijn mening scherp formuleert, polariseert.

Neem je het op voor Wilders, dan ben je een racist.

Neem je het op voor de moslims, een cultuurrelativist.

Knoop je een praatje aan in de trein, dan word je genegeerd.

Deel je op internet je gedachten met wildvreemden, dan ben je sociaal.

IJdelheid is allang geen zonde meer, eerder een deugd.

Privacy is daarentegen een vies woord.

Wie het aandurfde zijn geld te beleggen, raakte het kwijt.

Wie zo voordelig mogelijk wilde sparen ook.

Voor het behoud van cultuur wordt een mars gelopen,

want we betalen liever miljoenen om 130 te kunnen rijden.

In de Arabische lente werd geprotesteerd voor democratie.

In de Nederlandse herfst omdat we 3 dagen niet konden pingen.

De EHEC zorgde deze zomer voor het komkommernieuws,

en er zit nog steeds geen schot in de snelwegschutterzaak.

Wil je bijkomen van een jaar lang geld verdienen, dan ga je kamperen.

Vind je dat hele geld verdienen maar niks, dan zet je een tentje op.

Lig je op je rug op een bankje in het park, dan ben je een zwerver.

Lig je plat op je buik, dan doet de hele wereld je na.

The voice of Holland is waarschijnlijk een Brit of Amerikaan.

Maar is je naam Mauro, dan moet je gaan.

FC Utrecht droomt nog steeds van het linkerrijtje,

bij Ajax kijken ze dit seizoen vooral naar de rechter.

Mediteren kun je tegenwoordig online leren,

want we willen allemaal onthaasten – en het liefst zo snel mogelijk.

In het centrum van Utrecht is een 31-jarige, verwarde man gesignaleerd. Haal niet in, blijf rechts rijden (of links), en probeer hem met argumenten op andere gedachten te brengen.

Spread the words

Leave a Comment

Filed under Column, NL30

Column NL30: Eerlijk avondje

Ergens half oktober viel hij weer op de mat. Iets waar ik vroeger dagenlang naar uitkeek en vervolgens dagenlang inkeek, bladzijden van omvouwde en kruisjes in zette, verdwijnt tegenwoordig ongezien tussen de oude kranten. Op het telefoonboek na is de jaarlijkse kinderlokker van Intertoys de grootste papierverspilling die er bestaat. Geloven doe ik al 25 jaar niet meer, sinds de dag dat mijn beste vriendje triomfantelijk vertelde dat HIJ niet bestond. Er volgde een knuistgevecht, maar die boosheid was niets vergeleken bij wat ik voelde toen mijn moeder bij thuiskomst het bedrog, zonder enige schaamte, bevestigde. Inmiddels ben ik behalve zoon ook vader en begin ik te twijfelen aan die hele poppenkast. We leren onze kinderen dat eerlijk het langst duurt en vertellen ze ondertussen jarenlang een leugen.

Onlangs werd bekend dat Bram van der Vlugt zich niet langer in het Sinterklaaspak laat naaien. En zelfs Amerigo heeft na 22 jaar zo’n schurfthekel aan zijn rol gekregen dat hij weigert nog één stap te zetten. Een duidelijker signaal kan ik niet bedenken. Laten we Sinterklaas dit jaar gewoon de zak geven. Valt economisch goed te verantwoorden. Of, geloofwaardiger gezien zijn leeftijd, we vertellen dat hij is overleden. Rustig heengegaan in zijn slaap, of voor mijn part gestikt in zijn baard toen hij de factuur van Bol.com onder ogen kreeg.

Stel je eens voor: geen jaarlijks terugkerende discussies meer over een blanke baas en zijn gekleurde knechten. Geen inspiratieloze pubers die zitten te denken wat ze suffe schoonvaders moeten schenken. Niet langer de avond van tevoren met tegenzin een vormloze surprise in elkaar papier-machéën. Geen geforceerd gezellig dobbelspel met stelletjes die strijden om een seksspeeltje dat uiteindelijk ongebruikt in een la verdwijnt. Niet vijf keer heel de Selexyz door om in de rij te ontdekken dat al die honderden anderen ook de biografie van Steve Jobs cadeau doen. Geen Klaas. Geen Piet. Geen paard. Geen boot. En vooral: geen jeugdtrauma’s meer.

Spread the words

4 Comments

Filed under Column, NL30

Column NL30: Pas

Column NL30: Pas

Lieve Wordfeud,

Het is moeilijk de juiste woorden te vinden. Maar ik probeer het toch. Ik heb lang getwijfeld om je in mijn leven toe te laten, maar nadat mijn vrienden zoveel goede dingen over je vertelden besloot ik naar je op zoek te gaan. Hoewel ik eerder relaties via internet ben aangegaan – en daar zaten soms vreemde (boze) vogels tussen – heeft niemand zo mijn aandacht weten te trekken als jij. Ik geef toe: in het begin was ik verslaafd aan je. In bed, op de bank, aan tafel, op het werk… we deden het overal. Zelfs tijdens het autorijden keek ik voortdurend naar mijn rechterhand, hopend op een bericht van jou. Totdat ik in de gaten kreeg hoe jij werkelijk in elkaar zit.

Dat je atheïst bent (je zei dat JEZUS niet bestaat), is je goed recht. En dat je PONYS wel maar HYENAS of CAVIAS niet als volwaardige dieren ziet, vind ik hooguit merkwaardig. Maar dat je geen oog hebt voor mijn IQ of mijn zorgvuldig gespaarde WASBORDJE heeft me echt pijn gedaan. Soms lijkt het of je überhaupt geen waarde hecht aan wat ik zeg, terwijl op andere momenten elk woord twee keer zoveel impact lijkt te hebben.

De laatste tijd vond ik je ook veranderd. De CD van die DJ die ik je eerder gaf, hoefde je ineens niet meer. En wees eens eerlijk; hoe lang is het geleden dat je mij écht een lekkere beurt hebt gegeven? Volgens mij komt SEX gewoon niet in jouw woordenboek voor. Ik heb onze relatie altijd serieus genomen, maar krijg steeds vaker de indruk dat het voor jou niet meer dan een spelletje is. Er gaan zelfs geruchten dat je met meerdere mannen en vrouwen afspreekt, soms zelfs tegelijkertijd! Sorry, maar daar pas ik voor. Daarom laat ik via deze brief weten dat ik geen contact meer met je wil. Ik hoop dat je het begrijpt, en niet zoals altijd het laatste woord wil hebben. Leg je er maar gewoon bij neer.

Liefs,
Kroon1980

Spread the words

3 Comments

Filed under Column, NL30

Column NL30: CU later

 

Column NL30: CU later

We gaan ze nog missen. De asgrauwe marmeren tegels en opengewerkte plafonds waar de bedrading vervaarlijk uithangt. De verkopers die je ongevraagd besprenkelen met goedkope parfum of op dwingende toon een crème aansmeren. De meisjes die voordat je ‘nee’ hebt kunnen zeggen al een krultang in je haar hangen.

Toen Hoog Catharijne in 1973 werd gebouwd, waren er hevige protesten tegen dit kapitalistische prestigeproject. Maar weinigen zaten te wachten op 40.000 m2 winkelgenot dat eruit ziet als De Schreeuw van Munch tussen de Zonnebloemen van Van Gogh. Maar de gemeente zette door, en kosten nog moeite werden gespaard om het kleinste beetje sfeer vakkundig weg te werken.

Sindsdien is het winkelcentrum de verzamelplaats van bejaarden die, ook als het 25 graden is, op een overdekt terras tussen de plastic planten genieten van een kopje slappe koffie. En van Uteregse pubermeisjes die volledig opgedoft door de lange gangen paraderen alsof hun toekomst er vanaf hangt. Hoog Catharijne: de lelijkste catwalk van Nederland, en na 38 jaar al volledig afgeschreven.

Het ambitieuze plan CU2030, waarin een nieuw stationsgebied wordt gecombineerd met de terugkeer van water in de Catharijnesingel, juichte ik aanvankelijk dan ook toe. Totdat ik besefte: de jeugd van tegenwoordig is de vergrijzing van later. In 2030 ben ik 50, misschien heb ik dan ook wel behoefte aan appelgebak uit de vriezer. En jullie met mij. Maar in het moderne Nieuw Hoog Catharijne is geen plaats meer voor verveelde hangouderen.

Straks moeten wij voor zonsopgang (dus nog voordat we samenklonteren voor een dichte Aldi) ons gehaakte kleedje op een bankje langs de singel leggen, om de rest van de dag verzekerd te zijn van een schaduwrijk plekje. Ik krijg visioenen van volgevreten eenden die geen enkele moeite doen om het zoveelste toegeworpen stukje brood te bereiken. Fietspaden geblokkeerd door rollators, een Smakkelaarsveld vol geparkeerde scootmobielen. Tenzij we nu onze stem laten horen. Ik stel voor dat we elke zaterdag massaal gaan demonstreren voor het behoud van ons toekomstige toevluchtsoord. Hasta la Hoog Brabant siempre!

Spread the words

1 Comment

Filed under Column, NL30

Column NL30: Hardeb*llen

Onlangs was ik op vakantie in Italië, in Toscane om precies te zijn. Op weg naar zomerhuis met zwembad passeerden we een plaatsnaambord, dat me deed besluiten vol op de rem te stappen en mijn vriendin te instrueren een foto te maken. Poggibonsi bleek een industriestadje van niks te zijn, maar ik zal de plek nooit meer vergeten.

Noem het een tic, noem het beroepsdeformatie, maar ik heb iets met bijzondere namen. Ik heb het dan niet over bepaalde ‘acteurs’ die kiezen voor een artiestennaam als Ben Dover of Seymore Butts, en schitteren in kaskrakers als In Diana Jones. Mijn fascinatie gaat uit naar de onbedoeld opvallende benaming van plaats, persoon of product.

Vroeger moest ik grinniken toen mijn broer naar de disco ging in Lopik. En ik heb lang gedacht dat Sexbierum een verzonnen gehucht was. Lake Titicaca kende ik alleen uit een aflevering van Beavis and Butt-Head; pas in Peru ontdekte ik dat het het hoogst bevaarbare meer ter wereld is. En in Zuid-Afrika zijn de sporen van de Nederlandse aanwezigheid (helaas) nog steeds aanwezig, maar toch kon ik bij het stadje Graskop een glimlach niet onderdrukken.

Een paar maanden geleden moest een Amerikaanse politicus noodgedwongen aftreden nadat hij foto’s van zichzelf in boxershort via Twitter had verspreid. Zijn naam: Anthony Weiner. Je kunt het journalisten ook te makkelijk maken. Maar dichter bij huis valt er ook genoeg te lachen. Je maakt Nederlandstalige volksmuziek en luistert naar de naam Frans Duijts. Of wat te denken van Schindler Liften uit Den Haag, of de rolstoelen van de Rotterdamse firma Beenhakker? Je verzint het niet, en dat maakt het juist zo speciaal.

Mijn favoriete straat in Utrecht is dan ook de Hardebollenstraat, en niet vanwege de reden die veel andere mannen zullen geven. Zelden zag ik zo’n mooie vlag om de delicate lading in deze straat te dekken. Mocht je zelf nog op vakantie gaan en een postzegel kunnen missen, dan weet je me bij deze te vinden. Ik kijk uit naar de dag dat er een ouderwetse ansichtkaart met Groeten uit Darmstadt of Slettestrand op de mat valt.

Spread the words

3 Comments

Filed under Column, NL30

Column NL30: Babydump

Het ondenkbare is inmiddels de realiteit. Mijn vriendin is zwanger. ‘We’ zijn zwanger, hoor ik te zeggen. Terwijl ik nog steeds het kind in mezelf koester, koester ik sinds kort dus ook een kind in haar. Ik, die tot voor kort riep dat kinderen niet leuk zijn ‘zelfs niet als ze van iemand anders zijn’. Die nog steeds vind dat kinderwagens op zaterdag uit het centrum van Utrecht geweerd moeten worden. En die tijdens een discussie met een paar trotse jonge ouders beweerde dat mensen onbewust beseffen dat ze hun fifteen minutes of fame nooit zullen krijgen en daarom maar kinderen nemen, zodat er tenminste nog één prestatie bewaard blijft als ze er zelf niet meer zijn.

Nu lijkt het wellicht alsof ik niet blij ben met de wetenschap dat mijn zwemmers de overkant kunnen halen. Dat is onjuist. Ik kijk uit naar het moment dat het product van onze liefde op de wereldmarkt wordt geïntroduceerd. Zolang ze maar de ogen, mond en benen van haar moeder krijgt. En net zo laat seksueel actief wordt als haar vader. Of – mocht de celdeling anders uitvallen – dat hij net als zijn vader meer talent krijgt dan diens vader. Een dochter in Milaan of een zoon bij Barcelona, het is een van mijn weinige dromen die nog steeds kunnen uitkomen.

Ondertussen hoor ik van iedereen dat mijn leven voorgoed zal veranderen, niet wetende of dat nu een belofte of dreigement is. Onzekerheid is de enige zekerheid die ik nog heb. Wat is bijvoorbeeld een zoogcompres? Kun je ergens schuilen tijdens een weeënstorm? Noemen wellustige UVSV-studentes mij straks een FILF? Wat is het verschil tussen de kinderopvang en de Babydump? En waarom kost een kinderwagen tegenwoordig meer dan mijn eerste auto (en zit er desondanks geen motor in)? Met jaloezie kijk ik naar de vreedzame rust die mijn vriendin elke dag uitstraalt. Moeder word je blijkbaar op het moment dat je zwanger raakt, vader pas op het moment van de geboorte.

Spread the words

1 Comment

Filed under Column, NL30

Column NL30: Wild West

Toen de liefde zo groot werd dat ik huis en haard voor Utrecht besloot te verruilen, moest er een huis gekocht worden. Voor twee startende DINKies bleek het centrum te duur, Wittevrouwen een droom en Leidsche Rijn een nachtmerrie te zijn. Ons oog viel op de Bloemenbuurt, ondanks de waarschuwing van een in Utrecht geboren en getogen vriend. ‘Van Zuilen komt huilen’, verzekerde hij me. Eigenwijs als ik ben woon ik inmiddels alweer vier jaar naar volle tevredenheid in Utrecht West.

De grootste gewenning voor deze new kid in town bleek de route tussen huis en centrum te zijn: de Amsterdamsestraatweg. En dan met name (het gebrek aan) de heersende verkeersregels. Wie een boodschap moet doen bij Slagerij Ibrahim of Hondenboetiek Tinkerbell, brengt zijn auto niet in een parkeervak maar bij voorkeur vijf meter verder midden op straat tot stilstand. Knipperlichten aanzetten is optioneel. Je rijdt ook geen 50 op de Straatweg maar minstens 80, om de tijd die je achter een voortkruipende bus komt te zitten alvast te compenseren. Wat veel mensen bovendien niet weten is dat het fietspad langs de Straatweg eigenlijk een enorm lang zebrapad is, zonder witte strepen. Als in een reallife Carmageddon steken mensen lukraak over en ontvang je een duim of een andere vinger, afhankelijk van je uitwijkkunsten. Het heeft lang geduurd voor ik met droge oksels Utrecht Centraal wist te bereiken.

Maar nu de onvoorspelbaarheid voorspelbaar wordt en ik af en toe zelfs om me heen durf te kijken, begin ik deze Utrechtse slagader steeds meer te waarderen. Soms lijkt het wel een wereld op zich, met een bevolking die zich weinig aantrekt van wat zich verder op de planeet 030 afspeelt. Bezoekers komen en gaan, Big Bazar heette vorige maand nog Prijstopper maar café De witte raaf is al 100 jaar gewoon De witte raaf. De sfeer van de Straatweg laat zich misschien nog wel het beste symboliseren door het ‘huis van volwassenenvertier’ La Cloche: op het eerste gezicht lijkt het weinig toegankelijk, maar elke dag opnieuw staat de deur op een kier om je te laten weten dat je welkom bent.

 

Spread the words

Leave a Comment

Filed under Column, NL30

Het Utrecht van… euh… mij?!

Voor mijn werk interview ik regelmatig mensen, met name over wat ze leuk en niet leuk vinden aan hun baan, werkgever en werkomgeving. Voor mijn nieuwe nevenfunctie (columnist van NL30, nog bedankt voor het stemmen!) heb ik aan de andere kant van de tafel moeten plaatsnemen en antwoord gegeven op de vraag wat ik leuk vind aan Utreg me stadsie.

Mocht je niet uit Utrecht komen en meer willen weten over onderstaande hotspots, dan weet je me te vinden. Mocht je een geboren en getogen nuldertigger zijn en veel leukere plekjes kennen, dan hoor ik het ook graag!

 

Spread the words

1 Comment

Filed under Inspiratie, NL30