Fort Boyard is z’n sleutel kwijt

Beste acteerprestatie so far

We gingen er eens goed voor zitten. Na een paar summiere social media geruchten volgde korte tijd later de officiële bekendmaking: Fort Boyard komt terug op tv! Tovenaar, tijgers, Passe-partout en die andere. Beelden van avondjes op de bank, met duim in de mond en grote ogen jezelf afvragend of ze die tocht door de buis onder water zouden overleven, verschenen als vanzelf op het netvlies.

Een oud televisieformat in een nieuw jasje is als een muzikant die een cover speelt van een andere band; de één zal het een gedurfd initiatief vinden, de ander vindt dat je met je handen moet afblijven van het origineel. Na de eerste aflevering van ‘Fort Boyard 2011’ sluit ik me aan bij de laatste partij.

Als presentatoren zijn dit keer Art Rooijakkers en Gerard Ekdom gekozen, de laatste mag vanwege zijn fijne radiostem ook meteen de voice-over inspreken. Om de kosten nog verder te drukken delen de heren blijkbaar ook één styliste. Dan de kandidaten. Helaas geen Tineke en Bert uit Bleskensgraaf voor wie je sympathie kunt opwekken, maar semi-bekende Nederlanders: frisse GTST-jongens tegen van-welke-reclame-ken-ik-die-kop-ook-alweer-musicalsterren. Ook de opdrachten die de teamleden moeten uitvoeren, zijn helaas een slap aftreksel van weleer. Niks onder water zwemmen met een sleutel in je mond of een schier onmogelijke hindernisbaan; met het haakje van een hengel het oogje van een sleutel zien te vinden – en daarna niet laten vallen!

Misschien is mijn herinnering wel vertekend door nostalgie, en waren een spin of slang vroeger genoeg om me uit mijn slaap te houden. Maar sinds ze in programma’s als Expeditie Robinson koeienogen als ontbijt eten, zal niemand meer wakker liggen van een kamer met een paar muizen of schorpioenen. Behalve dan de GTST-posterboy die bij de aanblik van vier langpoten het uitgilt als een schoolmeisje. Volgens de makers hét hoogtepunt van de aflevering, getuige het feit dat het fragment zes keer herhaald wordt.

Dat is meteen het grootste manco: de wijze waarop Fort Boyard 2011 gemonteerd is. Wanneer een van de deelneemsters tijdens een opdracht langs een muur moet klimmen en na enkele meters vast komt te zitten met haar veiligheidslijn, dreigt het even echt spannend te worden. In plaats van in te zoomen en ons als kijker zelf een conclusie te laten trekken, wordt overgeschakeld naar dezelfde deelneemster in een kamer, die vertelt: “Ja ik moest dus langs die muur klimmen, maar na enkele meters kwam ik vast te zitten met mijn veiligheidslijn. Superbalen natuurlijk!”

De sleutel tot het oorspronkelijke succes van Fort Boyard hebben de makers twintig jaar later niet boven water weten te krijgen. Zelfs de lilliputters lijken hun taak routineus uit te voeren. En waar was de tovenaar, die mysterieuze oude man die de deelnemers een cryptische puzzel gaf waar je thuis op de bank ook je brein over kon breken? Ja, er waren tijgers in beeld, maar slechts in de rol van bewegende decorstukken. Waardoor het finalespel, de ultieme proef die de deelnemers moesten doorstaan, niet meer omvatte dan het graaien naar goudkleurige muntjes om ze vijf meter verder weer in een bak te deponeren. Fort Boyard 2011 is de zoveelste variant op Sterrenslag, die net zo goed op de kermis van Sint-Job-in-‘t-Goor gefilmd had kunnen worden. Het enige authentieke aan het programma is het fort zelf, dat de tand des tijds ogenschijnlijk goed heeft doorstaan. De rest is volledig geruïneerd.

Spread the words

3 Comments

Filed under Ergernissen, Media

3 Responses to Fort Boyard is z’n sleutel kwijt

  1. Patrick

    Ik sluit mij volledig bij deze woorden aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

captcha * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.